Excerpt for Το Ποτάμι της Χαράς by , available in its entirety at Smashwords



Πνευματικά δικαιώματα ® 2018. Δήμητρα Μπιτσιάνη


Επεξεργασία: Δήμος Βελέντζας


Σχεδιασμός βιβλίου: «Διαδικτυακή Αυτοέκδοση»


Πρώτη Ηλεκτρονική έκδοση των Εκδόσεων "Λευκό Μελάνι":

5 Φεβρουαρίου 2018



www.lefkomelani.gr


Τα ηλεκτρονικά βιβλία δεν είναι Μεταβιβάσιμα.

Όλα τα Δικαιώματα Διατηρούνται.

Κανένα μέρος αυτού του βιβλίου δεν μπορεί να

χρησιμοποιηθεί ή να αναπαραχθεί σε καμία περίπτωση

χωρίς γραπτή άδεια του εκδότη, εκτός από την περίπτωση

σύντομων παραπομπών που ενσωματώνονται σε άρθρα

κριτικής και σχόλια. Η μη εξουσιοδοτημένη αναπαραγωγή

ή διανομή αυτού του έργου που προστατεύεται από

πνευματικά δικαιώματα είναι παράνομη. Κανένα μέρος

αυτού του βιβλίου δεν μπορεί να σαρωθεί, να μεταφορτωθεί

ή να διανεμηθεί μέσω του Διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο

μέσο, ηλεκτρονικό ή εκτυπωμένο, χωρίς την άδεια του εκδότη.


Το βιβλίο αυτό είναι έργο μυθοπλασίας. Τα ονόματα, οι

χαρακτήρες, οι τόποι και τα περιστατικά είναι προϊόντα της

φαντασίας του συγγραφέα και δεν μπορούν να θεωρηθούν

πραγματικά. Οποιαδήποτε ομοιότητα ή συνωνυμία με πρόσωπα,

ζωντανά ή νεκρά, πραγματικά γεγονότα, τοπικές τοποθεσίες

ή οργανισμούς είναι εντελώς συμπωματική.


Εκδόθηκε στη Ε.Ε.-Ελλάδα, από τις

Εκδόσεις "Λευκό Μελάνι", 2018


ISBN: 978-960-93-9938-8






Το ποτάμι της Χαράς



Είπα σήμερα, να σας διηγηθώ μια ιστορία που μου την είπε ένα βράδυ ένα ξωτικο-λούλουδο. Μια ιστορία που ξεκίνησε μία ήσυχη ανοιξιάτικη βραδιά, από ένα αστέρι.

Ήταν λοιπόν μια νύχτα ανοιξιάτικη, πολύ αργά για να κάνει κανείς βόλτα στον κήπο του, αλλά εγώ δεν έλεγα να κλείσω μάτι. Βρέθηκα έτσι να σεργιανίζω στα στενά μονοπάτια του κοιτάζοντας τον ξάστερο ουρανό, θαυμάζοντας τα αστέρια που λαμπύριζαν εκεί, καρφωμένα στο σκούρο μπλε θόλο της νύχτας. Νάτη η μεγάλη Άρκτος και η μικρή, αυτή τη μικρή πιο πολύ θαύμαζα που έμοιαζε με μικρό ντελικάτο κόσμημα και έμενα έκθαμβη να την παρατηρώ. Ήθελα να μπορούσα ν’ απλώσω το χέρι μου και να την αγγίξω. Έμεινα αρκετή ώρα εκεί, με το κεφάλι ψηλά και τίποτε δεν μπορούσε να αποσπάσει την προσοχή μου από την ομορφιά των αστεριών. Οι ευωδιές των λουλουδιών έφταναν στα ρουθούνια μου και κάπου-κάπου έπαιρνα μια βαθιά ανάσα και γέμιζα τα πνευμόνια μου με τον καθαρό και δροσερό αέρα της νυχτιάς.

Είχε τόση ησυχία και ήταν τόσο όμορφα που χάρηκα για αυτή μου την αϋπνία που με έβγαλε από το κρεβάτι . Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα εκεί, αλλά σιγά – σιγά άρχισα να χαλαρώνω και να νυστάζω, έτσι κάθισα σε μια πολυθρόνα δίπλα στο αγιόκλημα, τύλιξα σφικτά τη ζακέτα γύρω μου κι έμεινα εκεί, στο θαυμαστό νυχτερινό Oυρανό μου χωρίς να σκέφτομαι τίποτα, μα τίποτα.



«Ε ψιτ, είμαι και εγώ εδώ! Τώρα μπορείς να με ακούσεις, μια τόσο ήσυχη βραδιά μπορείς να με ακούσεις! Σε γνωρίζω καλά αφού εσύ φροντίζεις τα λουλούδια κάθε μέρα, τα ποτίζεις και τα αγαπάς γι ‘ αυτό κι εγώ θα σου πω μια ιστορία, έτσι σαν δώρο.»

Αυτή η λεπτή φωνούλα, η τραγουδιστή σαν γάργαρο νεράκι, χάιδεψε απαλά τ’ αυτιά μου και σχημάτισε ένα όμορφο χαμόγελο στα χείλη μου. Θα ονειρεύομαι σκέφτηκα, ένα όμορφο όνειρο, τι ωραία!

Αλλά ήταν τόσο ζωντανό αυτό το όνειρο, τόσο ζωντανό, γιατί πάνω στις πολύχρωμες νεραγκούλες που είχα φυτέψει στο παρτέρι του κήπου ακριβώς δίπλα στα πόδια μου, δεν θα το πιστέψετε, ένα ξωτικό χόρευε κάνοντας πιρουέτες, άλματα και περίτεχνες περιστροφές.



« Είμαι το ξωτικό του λουλουδιού, για την ακρίβεια είμαι το ξωτικό όλων των λουλουδιών του κόσμου, μπορείς να με φωνάζεις όπως θες αλλά οι πιο πολλοί με αποκαλούν Νεκταρία.»

Α! από το Νέκταρ, σκέφθηκα αμέσως, το υγρό των λουλουδιών, ζαχαρωτό και γλυκό σαν το μέλι και δεν πρόλαβα να σκεφτώ τι είναι αυτό που βλέπουν τα μάτια μου και ακούν τα αυτιά μου, αφού με συνεπήρε η ομορφιά και η χάρη της Νεκταρίας.

«Λοιπόν φίλη μου, εσύ που αγαπάς τα λουλούδια και τα δέντρα, εσύ που φροντίζεις τα ζώα και τα πουλιά και εσύ που θαυμάζεις τα αστέρια, εσύ είσαι η διαλεχτή μου γι’ αυτή την ιστορία που αμέσως τώρα θα αρχίσω να σου εξιστορώ», είπε η Νεκταρία και κάθισε με χάρη πάνω στο άνθος μιας νεραγκούλας. Αγκάλιασε με τα φτερά της το φωτεινό της σώμα και τίναξε τα μακριά μαλλιά της που απλώθηκαν πάνω στα φύλλα του λουλουδιού και νομίζω πως για μια στιγμή το λουλούδι τρεμόπαιξε τα φυλλαράκια του, προφανώς από ευχαρίστηση.

«Τα πολύ παλιά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι και τα ξωτικά ήταν αδέλφια και οι νεράιδες κολυμπούσαν στα ποτάμια μαζί με τους ανθρώπους και τότε που τα αστέρια τραγουδούσαν για την αδελφή τους τη Γη, πολύ πριν ο άνθρωπος ξεχαστεί από όλα αυτά, ένα ήσυχο βράδυ σαν κι αυτό, ένα αστέρι με κάλεσε να πάω κοντά του και με ρώτησε: « Αγαπημένη των λουλουδιών, γνωρίζεις για το ποτάμι της χαράς στη Γη;»

« Όχι, αστέρι μου» του απάντησα, « πρώτη φορά ακούω για αυτό, γνωρίζω όλα τα ποτάμια στη Γη αλλά για ένα τέτοιο ποτάμι ποτέ δεν άκουΚάποτε, τόσο παλιά που ακόμα δεν υπήρχαν τόσα πολλά αστέρια στον Ουρανό, στη Γη έτρεχε ένα ποτάμι μεγάλο, το νερό του ήταν τόσο αστραφτερό και διάφανο που νόμιζες πως μέσα του κολυμπούσαν αστέρια. Ακόμα κι από δω πάνω που βρίσκομαι εγώ μπορούσες να ξεχωρίσεις αυτό το ποτάμι, τόσο αστραφτερό ήταν. Ανάβλυζε από ένα μεγάλο βουνό που στην κορυφή του είχε τρία μεγάλα δέντρα. Τα δέντρα ήταν τόσο ψηλά, που μπορούσες να τα διακρίνεις από όλα σχεδόν τα μέρη της Γης. Είχαν μάλιστα και ονόματα αυτά τα δέντρα και αυτό το ξέρω, γιατί τα δέντρα αυτά μπορούσαν να μιλήσουν και όταν έφτανες κοντά τους άρχισαν να αυτοσυστήνονται, κάνοντας μάλιστα μια υπόκλιση που έκανε τον κορμό τους να τρίζει και τα κλαδιά τους να χορεύουν, θροΐζοντας τα καταπράσιν.

«Από αυτό το ψηλό βουνό, το ποτάμι κυλούσε χιλιόμετρα μακριά, διατρέχοντας κάμπους και κοιλάδες, δάση και φαράγγια, φθάνοντας μέχρι τον μεγάλο ωκεανό. Όταν συναντούσε το νερό της θάλασσας μυριάδες χρυσές και ασημένιες φυσαλίδες πετούσαν ψηλά στον αέρα κι ήταν ένα θέαμα μαγικό και συναρπαστικό, που πολλές φορές κι εγώ παρακολουθούσα από εδώ ψηλά με μεγάλο θαυμασμό! Ω! ήταν ωραία τότε στον πλανήτη αυτό μικρή μου, ακόμα αναπολώ εκείνες τις ωραίες εικόνες της Γης!»


Purchase this book or download sample versions for your ebook reader.
(Pages 1-6 show above.)